Click here to view the embedded video.

Μήμπας και ξεφαντώνουνε για τα προυκιά του γάμου
-ή μήμπας φιλιοτσίστικα μυρώνουν οι σαντόλοι;

Μήμπας τα ξεφαντώματα, μήμπας το χαροκόπι
είναι αγίου θυμιατό, κερί μεγάλης Σκόλης;

Μούδε αγίου εορτή,μούδε χαρές του γάμου
μούδε νερό τση βάφτισης βλογά η κολυμπήθρα
μόνο τση Κρήτης τα προυκιά τα μορφοξομπλιασμένα
πόλιες και περαματιστά δίμιτα και κιλίμια
ήμερο είναι μπαστικά στο Χαρκιανό νυφάτο.

Η Κρήτη από γεννησιμιού περαματά και φαίνει
στση ποίησης τον αργαλειό ξομπλιάζει,ζγουραφίζει
και φαίνει τα ριζίτικα,φαίνει τσι μαντινάδες
φαίνει και τη ψυχή τζη εκειά κι αντροκαλεί το Χάρο.

Ριζίτικα για το μπαστό,μαξούλι μαντινάδες
κι αθίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν οι βαρσάμοι
και στρώνουν τάβλα ν-όμορφη με μόσκους και με κάδια.

Αθρώποι μπορεζάμενοι και στάμενοι αθρώποι
ργατινή σα ν-τούτηνέ συντρέμουνε να φέξει
τση Κρήτης η παράδοση και κεντρουλιά ο ήλιος,

Παίνια κι ευχαριστήρια στου Αρκαδιού το Δήμο
και στω Χαρκιώ το Σύλλογο απού κι αυτός συμπαίνει
και ένας Κόσμος Όμορφος στα Χάρκια ξεκορφίζει.

Του λόγου μου κι οι καλεστοί απού μονομεριούμε
καρδιάς ευχαριστήρια κι ευκές χίλιες δα πούμε
του χρόνου τη μ-προπατηξά στο Χαρκιανό αλώνι
πλήσα να ‘ναι τα θέρητα κι η θεμωνέ ντου πλούσα.

του λόγου μου, κι όλοι θαρρώ την εσμιγά παινούμε
σ’ ευκές μονοπαντίζομε και λέμε ξεστομάτου:
«Χίλια καλώς τσι βρήκαμε τσι φίλους μας στα Χάρκια».

Στο μαναστήρι τ’ Αρκαδιού, εις το γ-Κορέ αποπάνω,
ένα ζευγάρι σταυραητοί κάνουν αναγυρίδες.
Κοντώ λαγό εβλεπίσανε γ-ή ρίφι να το φάνε;
Όξω κι ανέ γυρεύγουνε δέτη για να φωλέψου.
Μα οι σταυραητοί, μούδε φαΐ μούδε φωλέ δε θένε,
μόνο αποκαμαρώνουνε από ψηλά το ν-τόπο,
κι όπως ακροζυγιάζουνται, τα που θωρού μ-παινεύγου
κι ομάδι ροζονάρουνε και συναλλήλως λένε:
«Πολλά ’ν’ τα μερακλίδικα χωριά σ’ αυτούς τσι τόπους
μα, ντρέτα κι αδιμούρευτα, θα πούμε ν-την αλήθεια:
στο μερακλίκι οι Χαρκιανοί κρατού ντο μπαϊράκι!»

Σ’ ένα χωριό, στο Ρέθεμνος, ήμασταν καλεσμένοι
σε γλέντι, απού τση καρδιάς, ούλες τσ’ άρρωστιες γιαίνει.

Τα Χάρκια ‘ναι μικιό χωριό, μα ‘χει τρανούς αθρώπους,
χορευταράδες σαν αυτούς δεν είδα σ’ άλλους τόπους.
(Λίγοι ‘ναι δα οι χορευτές, οι γνήσιοι κι οι ντρέτοι,
οι πλια ταιριάζουν σε μπερντέ για καραγκιοζοπαίχτη.
«Μπαλέτο» τη μ-παράδοση την έχου γ-κανωμένη,
για ξένους μουσαφίρηδες, φρεσκοξεφουρνισμένη).

Στο σείσμα και στο λύγισμα, στο νάζι και στο πάσο
και στον χορού το τσάκισμα είπα: «το νου θα χάσω».

Χοροί πιτήδειοι και σεμνοί, με γνώση κι αξιοσύνη,
να τσοι χει ο θιός πάντα καλά κι υγειά να τωνε δίνει.

Μουδέ την όψη αλλάξανε, μουδέ τη φορεσιά τους
κι αξία ‘δώκα ντου χορού, μόνο με τα φτερά τους.

Τάξε κι η Κρήτη απάνω τους ήταν ακουμπισμένοι
κι ούλοι τωνε ζηλέψαμε, στο ζάλο, οι καλεσμένοι

Με χάρη, με σεμνότητα και με ταπεινοσύνη,
καρδιά και νου μας ‘κλέψανε κι έχουνε ‘κειά ξωμείνει

Βιόλες, τση Κρήτης η ψυχή, κι όμορφα κυπαρίσσια,
θάρρος τση και παρηγοριά, στα έθιμα τα ίσια

Και ‘σεις, αν είστε Χρισιανοί και Κρητικοί λογάστε,
να πα να ιδείτε ομορφιές, να τσι μεταδηγάστε

Μοιάζει με αετοφωλιά, στο κορφοβούνι απάνω
κι εγώ θα το ξανανεβώ, όξω κι αν αποθάνω

Και ας είν’ καλά ‘που στρώσανε τσι τάβλες με τα πιάτα,
με τα ραέθια τα παλιά, τ’ άξια νοικοκεράτα.

Να γεύεσαι τσ’ ονοστιμιές, να γλύφεις τα δαχτύλια
και να γροικιούνται οι μυρωδιές χιλιόμετρα και μίλια.

Τση μάνας μου θυμήθηκα, τσ’ άχνες τω μαγεριώ τζη
και ξυπνητή ‘νειρευτηκα τα έργα τω χεριώ τζη.

Ν’ αγιάσουνε ‘που βρίσκουνται στο μαυρισμένον Άδη,
όσες αναστορήθηκα τ’ όμορφο κείνο βράδυ.

Λογιώ-λογιώ τα φαητά, που κάτεχα, θωρώ τα
-ε! Χαρκιανές μαγέρισσες. τα χέρια σας φιλώ τα!

Παιδιά δεν ήσανε λαγοί, δεν ήσανε περδίκια,
μ’ αντρίκεια, στσι μαγέρισσες, πρεπουνε συχαρίκια.
Πέντε τ’ Αυγούστου ήτονε το κάλεσμα να πάμε
κι αφού δε ετουρκέψαμε, είντα ‘θελε να φάμε;

Μασέ καλοδεχτήκανε σαν να ‘σαν εδικοί μας
και δε μασε χαλάσανε ποθές την όρεξη μας.

Χωριό κι αθρώπους δύσκολο ποτέ να τσοι ξεχάσω,
θα τσοι θυμούμ’ ώστε να ζω, όξω κι ανέ ντα χάσω.

Και ‘κείνου απού κουράστηκε του Βενιανάκη πρέπει
να ‘ναι γερός και δυνατός, θεός να τονε βλέπει…